Caso 5. Animal CSI. Hipótese

HIPOTESE DO CASO 5 1)ENTERCOLITIS EPIZOTICA DO COELLO É un síndrome gastroénterico que causa alta morbilidad e mortalidade.Surgió en Francia a finales do ano 1997 que se extendeu moi rápido, os coellos slavaxes non soen contaxiarse aínda que se diagnosticaron casos illados. BACTERIAS: Dous axentes de diferentes tamaños,involucrados na enfermidade un deles menor de 4µ (posiblemente unha toxina bacteriana) e outra meyor a 0,4µ(probablemente unha bacteria) ALTERACIONS FISIPATOLOGICAS :A gravedade da enfermidade estaría condicionada pola natureza das alterqcions fisiopatoloxicas. PRIMEIROS SIGNOS: 1)1 Día despois da infeccón observase hinchazón do abdomen e compactación cecal. O descenso na ganancia de peso obsevase ao segundo día e o pico da enfermidade é aos 5-7 días.A diarrea e a presencia de moco non é constante e aaperece un pouco mais tarde. A QUE COELLOS AFECTA? Coellos entre 3 e 10 semanas, tamén pode afectar a coellos adultos. FACTORES DA SUA APARICIÓN O hipoperstalismo e a dibiosis son os eventos mais importantes na patoxenia da enfermidade. FACTORES: 1) Medioambiente 2)Condicions de cría e a duración do período de destete. 3)A estación do ano temen axuda vendose favorecidos polas baixas temperaturas e descensos bruscos 4)A alimentación 5) Factores de estrés (adrenalina) CONCLUSIÓN QUE PODERÍAMOS SACAR:Para mi es la opción más correcta ya que tiene todos los sintomas reflejados por el caso aunque como más adelante como trataré en la conlución final hay datos que nos faltan. 2)INTOXICACIÓN POR LAS AGUAS DE LA EXPLOTACIÓN Cabe destacar que la explotación ya habría tenido problemas de este estilo, puede ser un hipóesis probable debido a que la intoxicación del agua y su posterior conusmo traería consigo sintomas como la diarrea que padecen en este caso los conejos. Por mi parte este descartada ya que este enfermedad solo está diagnosticada en camadas de conejos y no en la explotación entera que habría consumido la misma agua y al solo encotrarse en las crias y no en las madres que también lo habrían consumido queda descartada. CONCLUSIÓN: Como conclusión cabe destacar que los sintomas entre la enfermedad y el caso mostrado en clase son muy similares aunque no podríamos diagnosticar al 100% esta enfermedad debido a la falta de pruebas, claro está que se trata de una infección bacteriana debido a que normalmente la mucosa en el aparato digestivo suele salir por este tipo de causas, quedaría descartada la opción de de una intoxicacción por las aguas ya que si no todos los conejos de la explotación se verían afectados. También descartaríamos la opción del cancer ya que sería raro que todos los conejos de la explotación sufriesen la misma patología.

Necropsia A necropsia é o estudo feito a un cadáver coa finalidade de descubrir os seus cambios morfolóxicos (lesións), que a súa vez nos permitirá coñecer a causa da súa morte ou da súa enfermidade. Nese procedimento podemos analizar tanto a parte externa como a interna. Para a realización da necropsia, necesítase os seguintes utensilios: 1-Bisturí 2-Pinzas 3-Tesoiras 4-Bandeixa 5-Luvas de látex Para iniciar la necropsia, debemos empezar co exame externo. Comenzaremos identificando os órganos externos da troita

1-Boca 5-Liña media 9-Aleta anal/ano 2-Ollo 6-Aleta adiposa 10-Aleta pélvica 3-Opéculo 7-Alerta caudal 11-Aleta pectorial 4-Aleta dorsal 8-Pedúnculo A seguir, iniciaremos o exame dos órganos internos: Empezamos cortando dende o ano ata a rexión cefálica co bisturí ou coa tesoira. Ao abrir a troita, podemos observar o tubo dixestivo (fígado,estómago, bazo,intestino), a vexiga e os riles.

1-Estómago 2-Fígado 3-Vexiga natatoria 4-Intestino 5-Bazo En seguida podemos observar máis de preto os órganos:

1-Ollos 2-Bránquias 3-Vexiga natatoria 4-Intestino 5-Corazón 6-Cerebro 7-Bazo 8-Fígado 9-Ril 10-Estómago

 TINCIONES

Diferenciamos 2 tinciones

H&E y PAS

H&E:

Tinción hematoxilina-eosina, uno de los métodos más populares. 

H: Al ser una tinción catiónica o básica, tiñe estructuras ácidas en tonos azules y púrpuras.

E: Tiñe componentes básicos como estructuras citoplásmaticas y sustancias intercelulares en tonos rosados.

Técnica:

·Sumergir los preparados pistólogicos en xilenos para eliminar excesos de parafina.

·Pasar por una serie de alcoholes en concentración decreciente para rehidratar la muestra (100º, 96º, 70º)

·Lavar con agua para eliminar excesos de alcohol 

·Sumergir en hematoxilina (10m) y luego lavarlo en agua para eliminar excesos y pasar al alcohol ácido.

·Lavar nuevamente

·Sumergir (30s) en eosina.

·Pasar por serie de alcoholes, orden creciente (70º,95º,100º), para deshidratar la muestra y poder realizar el montaje con pegamento no soluble.

· Por último remojar(10m) en xileno antes del montaje final.

Resultado:

Nucleo célular: violeta

Citoplasma: rosa

Musculatura: rojo, rosa o fucsia

Glóbulos rojos: rojo anaranjado

Fibrina: rosa

PAS:

La técnica de PAS se utiliza en el laboratorio dentro de los preparados para micropsia óptica, permitiendo la tinción de componentes celulares que contienen hidratos de carbono por ejemplo algunas membranas celulares, células caliciformes en la mucosa del intestino fibras reticulares que están rodeados por hidratos de carbono, etc. Entonces en esta técnica, el ácido peryódico oxida a los grupos hidroxilo de dos carbonos cercanos, formando de esta manera grupos aldehídos compuestos por carbono, oxígeno e hidrógeno. Así la leucofucsina puede reaccionar con estos y dejar una tinción rojiza.

NECROPSIA E FROTIS SANGUÍNEO

 NECROPSIA E FROTIS SANGUÍNEO DUNHA TROITA

Para levar a cabo isto temos os seguintes utensilios.

 (para a necropsia)

-unhas luvas

-un recipiente para ir desbotando as partes xa vistas

-tesoiras

-pinzas 

-bisturí 

(para o frotis)

-unha xeringa de 1ml

-porta obxectos

-tincións

-microscopio

 FROTIS SANGUÍNEO->

Precisamos atopar a vea caudal, que está baixo a liña lateral. Para facer a extracción cravamos a agulla dirixíndoa cara arriba.

Para examinar o sangue, facemos o frotis:

 1.-Poñemos unha gota de sangue no extremo dunha das placas e extendémola coa axuda da outra. Primeiro movéremos a gota de sangue cara atras rozandoa lixeiramente co portaobxectos, e logo movémolo para adiante. 

2.- Para tinguir o sangue, deixámolo secar ó aire libre e sometémolo cinco veces en cada un dos líquidos do "kit de tinguidura rápida" . Logo aclarámolo con auga, unha vez que a preparación esté seca poderémola ver co microscopio 

NECROPSIA DA TROITA->

Primeiro faremos un exame externo da troita para poder observar algún dano que nos indique a causa da morte ou enfermidade. Neste caso non observamos nada que nos poida señalar isto.

Procedemos a facer o exame interno:

1.-Facemos un pequeno corte preto da aleta anal, e iremos subindo para poder abrir a troita, con pouca profundidade xa que non podemos romper as partes mais internas para poder examinalas logo.

1.- Unha vez aberta, o que facemos é sacar o tubo dixestivo, que ocupa unha gran parte da troita, unha vez sacado examinámolo

2.- Observamos que ten unha bolsa no interior, denominada vexiga natatoria, a cal controla a flotabilidade neutral do peixe

3.- Facemos unha incision na cabeza, onde con dous cortes en formato de cruz poderemos observar o encéfalo e mais os ollos.

Se facemos eunha incisión mais profunda poderemos observar tamen as branquias

 

 

 

 

 

Necropsia dunha troita

Unha necropsia é un exame completo, ordenado e sistemático dun cadáver dun animal co fin de determinar a morte ou enfermidade a través de cambios morfolóxicos en órganos e tecidos. Esta técnica lévase a cabo mediando dous exames, un exame interno e outro exame externo.

Para poder levar a cabo proceso que  necesitamos distintos materiais: 

- Pinzas      - Bandexa

- Luvas      - Bisturí

- Tesoiras   - Xeringa para a extración de sangue

PROCEDEMENTO DA NECROPSIA:

1. Exame externo

Realizamos unha inspección da troita para poder facer unha descripción correcta e concluir a causa da súa morte. As partes do peixe que debemos examinar son: 

• Os ollos 
• O opérculo, que temos que levantar para poder examinar correctamente as branquias 
• As aletas (pectoral, pélvica, anal, dorsal e caudal)
• A pel 

Tamén temos que fixarnos na liña media, por debaixo da cal está a vea caudal, pola que despois extraeremos sangue. 

Despois de realizar este exame puidemos concluir que a troita que tiñamos para examinar morreu a causa da pesca para a alimentación, polo tanto non se observamos ningún tipo de lesión física no exterior.

2. Exame interno

Neste paso inspeccionaremos as partes internas da troita. Para iso facemos unha pequena incisión e introducimos a tixeira polo ano. Pouco a pouco cortamos toda a cavidade abdominal ata o cráneo.

Os órganos que imos poder sacar e observar despois de facer este corte son: o corazón, o ril, os ollos, o esófago, os cegos pilóricos, o bazo, as branquias e o cerebro:

 Corazón e esófago

Para poder ver o ril e extraelo temos primeiro que extraer a vexiga natatoria:

     

Despois de extraer todos os órganos da cavidade abdominal, facemos unha incisión na cavidade craneal en forma de triángulo, para así poder extraer o cerebro. 

FROTIS SANGUÍNEO:

Esta proba pode ser realizada tanto antes como depois da necropsia, e cosiste en extraer unha mostra de sangue do animal para poder observalo debaixo do microscopio.

Para poder facer a extracción do sangue temos que introducir a xeringa pola liña lateral a 45º, xa que a vea caudal encóntrase debaixo desta.

Despois da extracción do sangue procedemos a facer o frotis sanguíneo, colocando unha gota nun dos portaobxectos, e, axudándonos doutro, a esparcímola.

Despois, para facer a tinción, déixase secar un rato ao aire. Logo somerxemos 5 veces o portaobxectos en cada un dos líquidos de tinguido. Por último aclárase con auga e volvémos a deixala secar. 

 

Cando se remata este proceso xa pode ser vista no microscopio: 

   Sangue de peixe  x40 aumentos 

Se comparamos o frotis sanguíneo da troita cun frotis sanguíneo dun mamífero podemos observar varias diferencias notables: 

Sangue mamífero x40 aumentos 

A diferencia que mellor se aprecia a simple vista é o núcleo dos glóbulos vermellos que, mentres que os eritrocitos dos mamíferos perden o núcleo na súa maduración, podemos observar que os eritrocitos do peixe son glóbulos vermellos nucleados, é dicir, que manteñen o seu núcleo.

Carolina Fernández Gómez

Sofia Carrizo Gallardo

NECROPSIA + FROTIS DUNHA TROITA

 

Este blog consta dun informe sobre a realización dunha necropsia acompañada dun frotis sanguíneo.

Unha necropsia consiste nun exame do cadáver dun animal para ver se tiña algunha patoloxía previa que lle puido causar a morte.

· PROCEDEMENTO: EN QUE CONSISTE?

A necropsia, como ben dixen anteriormente, vai ir acompañada dun frotis sanguíneo.

Para realizar a necropsia, utilizaremos os seguintes materiais:

Coa axuda destes materiais, conseguiremos facer a nosa investigación, na cal:

• Examinamos a parte externa (aletas, escamas…) que puideron sufrir danos e que nos poden dar pistas sobre a causa da súa morte.

• Extracción do sangue mediante unha xeringa, que nos servirá para facer o frotis.

• Realizamos un corte caudal desde o ano ata a mandíbula cun bisturí.

• Separamos as dúas partes que nos quedaron logo da incisión, para ir sacando os órganos.

• Sacamos con cautela os órganos do tubo dixestivo, e despois sacamos a vexiga natatoria, para, posteriormente, chegar a sacar o ril. Cando saquemos o tubo dixestivo, probablemente saia tamén con el o corazón.

• Logo de que a nosa troita quede sen os órganos dixestivos, procederemos a abrirlle a cabeza.

• A cabeza abrirémola elaborando unha especie de triángulo de cortes, e, cando a saquemos, veremos o encéfalo e os ollos. Cando abramos a cabeza, tamén teremos unha óptima visión das branquias.

· REALIZACIÓN DO FROTIS. 

 Un frotis é unha proba de diagnóstico rápido na cal sacaremos unha mostra de sangue e a examinaremos. Seguiremos o seguinte procedemento:

• Extracción do sangue cunha xeringa de 1 ml, para ter máis precisión. A extracción de sangue realizarase na vea caudal. Puncionamos na liña lateral formando un ángulo de 45º cara arriba.

• Colocamos unha gota da xeringa sobre un portaobxectos. Coa axuda doutro, estenderemos o sangue por todo o portaobxectos (no que vertéramos a gota inicialmente).

• Logo procederemos a realizar a tinción. Para iso, deixamos secar o sangue e, cando esté seco, somerxeremos a mostra 5 veces en cada un dos 3 líquidos do kit de tinguidura rápida (primeiro o líquido azul claro: panóptico 1, logo o rosa: panóptico 2 e, por último, o líquido azul escuro: panóptico 3).

•  Aclaramos con auga da billa e deixamos secar.

• Cando seque, teremos xa a mostra preparada para vela no microscopio.

• 

Imaxe explicativa sobre a realización dun frotis sanguíneo

· COMPARACIÓN DA MOSTRA DO PEIXE COA DUN MAMÍFERO

A principal diferencia que se pode observar entre ambos os frotis é que os glóbulos vermellos do sangue do peixe é nucleada (a primeira imaxe), mentres que os dos mamíferos (segunda imaxe), non teñen núcleo.

Necropsia e frotis sanguíneo dunha troita

 Necropsia dunha troita

 

● Na seguinte práctica realizarase unha necropsia a unha troita. Unha necropsia é un estudo/investigación realizado co fin de atopar as causas da morte do ser que estamos a analizar.

● Para a realización da práctica, primeiro deberemos contar co seguinte material:

 

- Papel (para non ensuciar o lugar de traballo)

                   

- Bandexa                                      

- Tesoiras

- Bisturí

- Xiringa

- Pinzas

- Luvas de laboratorio/látex

- Portaobxectos

- Tintes (azul claro, rosa e azul escuro)

-Microscopio

Unha vez teñamos o material necesario, comezaremos coa necropsia en sí.

A) Para iniciar a necropsia, deberemos comezar realizando un exame externo.

Neste exame externo, colleremos a nosa troita e identificaremos primeiro os seus órganos externos:

B) Unha vez identifiquemos os órganos externos, pasaremos a identificar os órganos internos seguindo o seguinte proceso:

- 1. Faremos unha incisión a través da liña media dende o ano até a mandíbula e levantaremos a parede abdominal.

- 2. Logo, inspeccionaremos as cavidades internas da troita e extraeremos os órganos con moito coidado, axudándonos das tesoiras, bisturí e pinzas. Temos que prestar especial atención no momento de sacar a vexiga natatoria, xa que esta é moi fráxil.

- 3. Unha vez tendo os órganos extraídos, identificaremos e nomearemos cada un deles:

A parte destes órganos, tamén podemos atopar o encéfalo (realizando un corte coas tesoiras en forma triangular na cabeza da troita), vexiga natatoria, ril, bazo, esófago, os cegos pilóricos e o ovario.

 

C) Xa tendo rematado o exame externo, pasaremos a realizar o frotis sanguíneo.

Coa realización do frotis sanguíneo poderemos ver as células presentes nunha mostra de sangue extraída da troita.

A realización do frotis sanguíneo consta dos seguintes pasos:

- 1. Introducimos a agulla na liña media da troita e extraemos unha mostra de sangue.

- 2. Despois de ter a nosa mostra de sangue extraída, colocaremos unha gota no portaobxectos e a estenderemos da seguinte forma:

- 3. Xa tendo a sangue no portaobxectos, o introduciremos nos botes de tincións (5 veces en cada un) seguindo a seguinte orde:

    1) Tinte azul claro

    2) Tinte rosa

    3) Tinte azul escuro

- 4. Despois de acabar coas tincións, aclararemos o portaobxectos con auga para quitar o tinte en exceso.

- 5. Para rematar co frotis sanguíneo, colleremos o noso portaobxectos e o analizaremos no microscopio.

Se o proceso foi realizado correctamente, deberíamos ver o seguinte:

As formas circulares que podemos apreciar na imaxe son os glóbulos vermellos.

Se nos fixamos ben, podemos ver que as troitas teñen glóbulos vermellos con núcleo, mentres que os mamíferos non.

                                     

Necropsia e frotis sanguíneo dunha troita

 Necropsia

A necropsia é o estudo realizado a un cadáver coa finalidade de investigar e determinar as causas da súa morte. É un procedemento ordenado e minucioso, que inclúe a revisión tanto do aspecto externo como a revisión dos órganos internos.

Para realizar a necropsia da troita utilizamos o seguinte material:

-Bandexa

-Tesoiras

-Pinzas

-Bisturí

-Luvas de látex

 

 

Comézase realizando un exame externo da troita, no que se analizan as partes exteriores. Podemos distinguir as seguintes partes:

  

1- Boca        2- Ollo        3- Opérculo        4- Aleta dorsal        5- Liña media        6- Aleta adiposa

7- Pedúnculo        8- Aleta caudal        9- Aleta pectoral        10- Aleta pélvica        11- Ano

12- Aleta anal

A continuación realízase o exame interno. Utilizando as tesoiras ábrese a troita realizando un corte dende o ano ata a rexión cefálica. Podemos observar o tubo dixestivo(1,2,3 e 4), a vexiga natatoria e os riles.

 

1- Fígado                                2-Estómago                        3- Bazo                      

4- Intestino                            5- Vexiga natatoria                6- Riles

 

Posteriormente utilizando as pinzas e o bisturí extráense os distintos órganos.

 

1- Branquias                2- Ollos con nervio óptico                3- Riles

4- Tubo dixestivo        5- Vexiga natatoria (que se rompeu ao extraerse)        6- Corazón

Tamén se fai un corte triangular na cabeza da troita para extraer o cerebro.

Finalmente examinaríanse os órganos en busca de patoloxías.

 

Frotis sanguíneo

É un exame de sangue que da información acerca do número e forma das células sanguíneas.

Para realizar o frotis usanse unha xeringa, un kit de tinguidura rápida e dous portaobxectos.

En primeiro lugar extráese sangue da troita introducindo a xeringa na liña media. Colócase unha gota de sangue nun portaobxectos e deslízase un pouco cara atrás e despois cara adiante hasta cubrir todo o portaobxectos e estender a mostra.

A continuación, sumérxense o portaobxectos cinco veces en cada un dos tres tintes, lávase e déixase secar.

Finalmente as mostras analízanse no microscopio.

 

Pódense observar os glóbulos vermellos que, a diferencia dos dos mamíferos, teñen núcleo.